Najnowsze badania dotyczące krypty książęcej w kościele miejskim św. Michała

Krypta książęca w kościele miejskim św. Michała jasno pokazuje, że historia miasta Jena i historia jego uniwersytetu są ze sobą ściśle powiązane. Potwierdzają to szeroko zakrojone, interdyscyplinarne badania dotyczące tej krypty. Wyniki tych badań zostały teraz opublikowane w nowej książce „Badania nad kryptą książąt Saksonii-Jeny w kościele miejskim św. Michała”. Z okazji prezentacji książki przybędą przedstawiciele miasta Jena oraz grupy badawczej Collegium Jenense z Uniwersytetu im. Friedricha Schillera. Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

Środa, 28 października 2026 r., godz. 18:00
Hol historycznego ratusza, Markt 1, Jena

W centrum badań znalazła się krypta, odrestaurowana w latach 2023–marzec 2025, oraz czterech pochowanych w niej członków rodziny książęcej. Należą do nich książę Bernhard, książę Bernhard, księżna Marie Charlotte oraz ostatni książę Saksonii-Jeny, Johann Wilhelm. Zbadano również bogato zdobione cynowe trumny. Równolegle przeprowadzono badania naukowe dotyczące pochówku księcia Johanna Wilhelma. Wiosną 2025 roku jego szczątki mogły zostać ponownie w całości złożone w krypcie.

Opinie na temat książki i badań

Johannes Schleußner, dyrektor ds. kultury miasta Jeny:

„W Jenie nie można rozpatrywać historii uniwersytetu i historii miasta oddzielnie. Dlatego fakt, że organizujemy to wydarzenie wspólnie z Uniwersytetem im. Friedricha Schillera, stanowi ważny sygnał. Książka ta udostępnia wyniki badań nad kryptą książęcą szerokiej publiczności i otwiera nowe perspektywy na ważny rozdział historii Jeny”.

Dr Enrico Paust, koordynator projektu Collegium Jenense:

„Dzięki niniejszej książce udało się na ponad 400 stronach i w 31 artykułach autorstwa 35 badaczy reprezentujących najróżniejsze dyscypliny naukowe udostępnić szerokiej publiczności wyniki badań nad kryptą książęcą w Jenie, prowadzonych od 2023 roku. Punktem wyjścia była renowacja krypty przeprowadzona przez parafię we współpracy z uniwersytetem, rodziną Sachsen-Weimar-Eisenach oraz wieloma innymi darczyńcami i sponsorami. W ten sposób udało się ponownie otworzyć odrestaurowaną kryptę dla zwiedzających, a wiosną 2025 roku ponownie w całości złożyć szczątki księcia Johanna Wilhelma do wiecznego spoczynku.”

Prof. nadzw. dr Joachim Bauer (Ośrodek Badań nad Historią Uniwersytetu w Archiwum Uniwersytetu w Jenie):

„Od lat 70. XVI wieku podział dziedzictwa kształtował praktykę rządzenia na terytorium Ernestynów. Po śmierci byłego księcia elektornego Johanna Friedricha I, kilkadziesiąt lat później terytorium to zostało podzielone na coraz mniejsze księstwa. W XVII wieku powstał krajobraz władzy, który zawsze określano jako barwną mozaikę. Przykładem tego było małe księstwo Saksonia-Jena, wywodzące się z linii Saksonii-Weimaru i będące wynikiem podziału kraju w 1672 roku. Niezależnie od tego Bernhard von Sachsen-Jena (1638–1678) w swojej rezydencji w Jenie, dysponując dość ograniczonymi środkami finansowymi, stworzyć barokowe centrum kulturalne, którego charakteru nadawały gazeta „Jenaische Wöchentliche Anzeigen”, prestiżowa kapela dworska, a także pałac i ogród rekreacyjny. Bernhard zmarł już w wieku 40 lat, a jego syn Johann Wilhelm, który miał dziedziczyć tytuł, dożył zaledwie 15 lat. Doprowadziło to w 1690 roku do wygaśnięcia linii rodowej, a Jena przeszła w spadku na Saksonię-Eisenach i Saksonię-Weimar.”

PD dr Stefan Gerber (Ośrodek Badań nad Historią Uniwersytetu w Archiwum Uniwersytetu w Jenie):

„Rektoraty sprawowane przez szlachtę i książęta we wczesnym okresie nowożytnym podnosiły prestiż uniwersytetu. Dzięki temu uczelnia stawała się bardziej atrakcyjna w rywalizacji o studentów, zwłaszcza tych pochodzących ze szlachty, których wszystkie uniwersytety chciały przyciągnąć w jak największej liczbie. A przede wszystkim: jeśli rektorem był władca krajowy lub inny książę z panującego rodu, świadczyło to o szczególnej bliskości między uniwersytetem a władzą. Dla uniwersytetu miało to znaczenie dla zapewnienia jego finansowego utrzymania i ochrony. Dla władców krajowych miało to znaczenie dla zapewnienia kształcenia duchownych i urzędników dla kraju oraz dla umocnienia ich reputacji jako mecenasów nauk i sztuki – to ostatnie w okresie wczesnej nowożytności należało do cech idealnego władcy”.